Δευτέρα, 08.02.16

Τελευταία Ενημέρωση:05:02:20 PM GMT

Μιχάλης Τζελέπης - Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Σερρών - Αρθρα - Ομιλίες

«Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπαθεί να βγάλει από την μύγα ξίγκι σε βάρος των αγροτών"

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

 

Η οργή του αγροτικού κόσμου προέρχεται από την προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βγάλει από την μύγα ξίγκι από τις ήδη μη βιώσιμες-αποεπενδεδυμένες, υπερφορολογημένες και άνευ υποδομών γεωργικές εκμεταλλεύσεις, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο σοβαρό πρόβλημα στην διατροφική επάρκεια του ελληνικού λαού σε περίοδο οικονομικής κρίσης και διαταράσσοντας την κοινωνική συνοχή στην Ελληνική περιφέρεια.

Η «ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση» που προωθείται από την Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με τον τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών από 7% σε 20% και στη συνέχεια σε 27% με την κατάργηση του ΟΓΑ, σε συνδυασμό με τα αλλεπάλληλα φορομπηχτικά μέτρα του μνημονίου της «για δεύτερη φορά Αριστερά», όπως την αύξηση της προκαταβολής φόρου από 27,5% σε 55%, την κατάργηση της επιστροφής του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης πετρελαίου κίνησης, την αύξηση του συντελεστή φορολόγησής τους από το 13% στο 26% από το πρώτο ευρώ, τον φόρο στο κρασί κ.ά., αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η Κυβέρνηση έχει περίτεχνα μεθοδεύσει την εξόντωση του αγροτικού κόσμου

Εντούτοις, οι Υπουργοί και τα στελέχη της Κυβέρνησης σ’ ένα ατελείωτο παιχνίδι εξουσίας προσπαθούν να αποδείξουν ότι οι σημερινές, αγροτικές κινητοποιήσεις είναι «ασύμβατες» ως προς την Κυβερνητική πολιτική. Οφείλει, ωστόσο, η Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όπως και ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης να κατανοήσουν το αγροτικό ζήτημα που φέρνει τους αγρότες σε παραγωγικό αδιέξοδο, γιατί οι άνθρωποι της παραγωγής όπως και οι αγρότες δεν κάμπτονται από επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Ο κ. Τσίπρας όταν ήταν στην Αντιπολίτευση έσπερνε υποσχέσεις «για όλα» και σε «όλους». Σήμερα, ως Κυβέρνηση σπέρνει εισφορές και φόρους…Φυσικό είναι η συγκομιδή να είναι σήμερα η «κοινωνική οργή»..

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΗ σημερινή πολιτική συγκυρία επιτάσσει την ταχύτατη και άμεση ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα στην λαϊκιστική Αριστερά και τον νεοφιλελεύθερο Συντηρητισμό της ΝΔ.

Η σημερινή Κυβερνητική πολιτική είναι αδιέξοδη σε πρακτικές του παρελθόντος, τις οποίες η χώρα της πλήρωσε πολύ ακριβά. Το «εθνικό αφήγημα» της εξόδου από την κρίση βρίσκεται ανάμεσα στις «ψεύτικες ελπίδες του χθες» και στις «προσλήψεις του σήμερα». Η δημαγωγία, ο κρατισμός, η συνωμοσιολογία, η εθνική μελαγχολία αποτελούν σύστοιχα στοιχεία της σημερινής ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Από την άλλη πλευρά, η Κεντροδεξιά είναι περιστοιχισμένη από ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, χωρίς προοδευτικό πρόσημο και χαρακτήρα.

Σε όλα αυτά, ο χώρος της ευρύτερης Κεντροαριστεράς καλείται να δώσει λύσεις και να προβάλλει μία νέα, άλλη, διαφορετική προγραμματική ατζέντα στον δημόσιο χώρο, ένα νέο σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης.

Οι δυσκολίες ανασυγκρότησης και ανασύστασης του χώρου είναι πολλές και πολυεπίπεδες. Ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς είναι μεγάλος. Ο χώρος της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, σήμερα, καλείται να ανακαλύψει τα ταυτοτικά του χαρακτηριστικά, τις διακριτές ιδεολογικές του αναφορές και να συγκροτηθεί ένας ενιαίος Προοδευτικός πόλος ενάντια σε αυτό το δίπολο Δεξιάς-Αριστεράς προκειμένου να επαναθεμελιωθεί ένας νέος Προοδευτικός λόγος, με σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό και κοινωνικό χαρακτήρα.

Πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξει το Κέντρο, όχι όμως μόνο ως «συμβολική αναφορά». Αλλά και ως πυλώνας ιδεολογικού επαναπροσδιορισμού βασικών θέσεων του ευρύτερου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας, ως η διαιρετική τομή που θα καθορίσει την νέα μορφή κοινωνικού συμβολαίου σε μία αμφίδρομη σχέση μεταξύ των πολιτικών ελίτ και της κοινωνίας.

Η Κίνηση της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τη συναίνεση όλων των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας μέσα από μία ανοιχτή συνδιάσκεψη κομμάτων, πολιτικών στελεχών και προσωπικοτήτων είναι πραγματικά θαρραλέα και θα πρέπει να εκτιμηθεί και από τα υπόλοιπα κόμματα του ευρύτερου κέντρου ως τέτοια. Θαρραλέα γιατί εγκαταλείπει τις θεωρίες περί εγωισμού και αλαζονείας της εξουσίας και συμβάλλει στην δημιουργία μιας ενιαίας έκφρασης όλων των δυνάμεων του χώρου. Θαρραλέα γιατί το ΠΑΣΟΚ ως βασικός πυλώνας της Κεντροαριστεράς πρέπει να επιχειρήσει πολύπλευρα πολιτικά ανοίγματα, διακόπτοντας την αναμέτρηση με το παρελθόν του. Γιατί η χώρα χρειάζεται κόμματα που κοιτάζουν μπροστά-διαθέτοντας ταυτόχρονα την ευελιξία της συνεννόησης. Δεν είναι ο στόχος να συσπειρωθούμε μεταξύ μας και να αναμένουμε την πιθανή επιστροφή των ψηφοφόρων μας. Δεν είναι το κύριο ζήτημα «η πολιτική μας δικαίωση» για τις δύσκολες και αναγκαίες επιλογές που κάναμε. Θέλουμε την δημιουργία ενός μεγάλου ρεύματος πλειοψηφίας με νέο πολιτικό στίγμα για την χώρα, για την κοινωνία, για τους πολίτες.

Αυτό το νέο προοδευτικό εγχείρημα δεν είναι υπόθεση, όμως, μόνο των πολιτικών ελίτ. Ο κόσμος έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι στο ζοφερό περιβάλλον της χώρας δεν υπάρχουν περιθώρια για μεγάλα λόγια και υποσχέσεις αλλά μόνο συγκεκριμένα και κοπιώδη βήματα απελευθέρωσης από την κρίση. Οι διαδικασίες που θα διαμορφώσουν την «Κεντροαριστερά του αύριο» πρέπει να καθοριστούν από την κοινωνία των πολιτών και να αποτελέσουν το «νέο», «άτυπο», «κοινωνικό συμβόλαιο με προοδευτικό πρόσημο» προκειμένου να κατορθώσει ο χώρος να αποκτήσει δομή, μορφή και περιεχόμενο. Αλλιώς οποιαδήποτε συζήτηση είναι ατελέσφορη και δεν θα μπορέσει να ευδοκιμήσει, καθώς η Κεντροαριστερά είναι ο κατεξοχήν προοδευτικός χώρος και ως τέτοιος χρειάζεται την ενεργό και ουσιαστική συμβολή των πολιτών.

Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας- πλήρωσε πολιτικά περισσότερο από κάθε άλλον χώρο τις οδυνηρές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης- εξακολουθεί να αποτελεί, όμως, τον κρίσιμο φορέα ισορροπίας της πολιτικής μας σκηνής. Η ανασυγκρότηση, λοιπόν, της προοδευτικής παράταξης δεν είναι επιλογή είναι ιστορική υποχρέωση όλων μας

 

 

«Η ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση της Συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ»

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

081214143429 9590

Η Συγκυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ», αθετώντας τις ακραίες δημαγωγικές υποσχέσεις της για αποκατάσταση των περικοπών, για επαναφορά της 13ης σύνταξης, αφήνοντας στη άκρη το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης με τις πλούσιες παροχές προς όλους και λησμονώντας τον φανατισμό με τον οποίο πολέμησε κάθε ασφαλιστική πρόταση ως Αντιπολίτευση από το 2010 έως το 2015, καταθέτει την δική της  πρόταση για το ασφαλιστικό και διεκδικεί το «χρυσό βατόμουρο» στην κοινωνική ασφάλιση, αποδομώντας  πλήρως τον κοινωνικό ιστό.

       Στο πλαίσιο της αξιολόγησης του Κυβερνητικού προγράμματος από τους εταίρους και την όσο το δυνατόν ταχύτερη εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης ρευστότητας, η Κυβέρνηση της «για δεύτερη φορά Αριστερά» καταφεύγει στην θεσμοθέτηση μέτρων, τα οποία θα ζήλευε ακόμη και η πιο φιλελεύθερη ακροδεξιά Κυβέρνηση. Και όλα αυτά εξ αιτίας των δικών της λαθών, δηλαδή: την περήφανη διαπραγμάτευση των 7 μηνών, την διαρροή καταθέσεων, τα capital controls, τις απώλειες του δημοσίου από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τις ανακολουθίες ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις, την αποθάρρυνση των επενδύσεων, το κλίμα αβεβαιότητας, τον τρόπο διαχείρισης του προσφυγικού και του μεταναστευτικού κ.α

            Με απλά λόγια, η χώρα αντί να απολαμβάνει την ποσοτική χαλάρωση του Ντραγκι, τον δανεισμό με αρνητικά επιτόκια (όπως Ιρλανδία- Πορτογαλία), αντί να  βρίσκεται σε καθεστώς προληπτικής πιστωτικής γραμμής και αντί να επανέρχεται σταδιακά και με ασφάλεια στις αγορές, αναγκάζεται να επαναφέρει το ασφαλιστικό, το οποίο να θυμίσω δεν υπήρχε στο mail Χαρδούβελη, στα μέτρα τα οποία με φανατισμό πολέμησε η σημερινή Κυβέρνηση, όταν ήταν στην Αντιπολίτευση, για  να  φέρει το επαχθέστερο όλων 3ο μνημόνιο.

            Υπήρχε ο Ν.3863/2010 του  ΠΑΣΟΚ ο οποίος προώθησε και υλοποίησε μια σημαντική μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό  με την σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επικαιροποιήθηκε το 2013 από τους ευρωπαίους εταίρους. Θα είχε  βιώσιμη προοπτική για πολλές δεκαετίες αν η Κυβέρνηση της «για πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά» συνέχιζε να τον εφαρμόζει και δεν έκανε τα λάθη που προαναφέραμε με την γνωστή κατάληξη στην οικονομική απραξία και στην επιδείνωση των σημαντικότερων οικονομικών δεικτών: επιχειρηματικότητα, ανεργία, συρρίκνωση εμπορικής δραστηριότητας.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι αυτόν τον Νόμο, που πολέμησαν με τόσο μεγάλο φανατισμό οι κύριοι της Κυβέρνησης, παίρνουν πολλά στοιχεία σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική του συστήματος αλλά και πάλι καταφέρνουν να τον μετατρέψουν σε κακέκτυπο. Διότι, ο  Νόμος   Λοβέρδου - Κουτρουμάνη δημιουργεί υψηλότερη βάση υπολογισμού των συντάξεων. Δηλαδή, δίνει πιο υψηλές μέσες συντάξιμες αποδοχές επί των οποίων στη συνέχεια γίνεται ο υπολογισμός με βάση τα ποσοστά αναπλήρωσης. Αντίθετα, με το σχέδιο της κυβέρνησης η βάση υπολογισμού των συντάξεων, δηλαδή οι συντάξιμες αποδοχές, δίνουν μικρότερο ποσό αποδοχών, επί του οποίου στη συνέχεια γίνεται ο υπολογισμός της σύνταξης με μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης. Μάλιστα όσο πιο πολλές εισφορές έχει καταβάλει κάποιος τόσο μεγαλύτερη (σε ποσοστό) θα είναι η μείωση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία του νέου δήθεν «συστήματος». Ουσιαστικά δημιουργεί κίνητρο εισφοροδιαφυγής και υπονομεύει τη βιωσιμότητα του συστήματος, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να προστατευθούν ούτε οι χαμηλές συντάξεις, όπως η Κυβέρνηση ισχυρίζεται.

Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση από Κυβερνητικά στελέχη και από τον αγωνιστή υπέρ των αδυνάτων Υπουργό ότι δεν θα θιγούν οι κύριες συντάξεις αφού έχουν μειωθεί όμως υπέρ υγείας ήδη στο 6% οι επικουρικές και 2% οι κύριες, ίσως να ισχύει-προσωρινά όπως φαίνεται-για έναν αριθμό ήδη συνταξιούχων, αλλά ο λογαριασμός θα είναι βαρύς για όσους βγουν στη σύνταξη από εδώ και πέρα. Βαρύ και ασήκωτο είναι το φορτίο των εισφορών για μεγάλες κατηγορίες ασφαλισμένων: αγρότες, νέοι επιστήμονες και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Περιληπτικά, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι ασφαλιστικές εισφορές των αγροτών αναμένεται να τριπλασιαστούν. Στην καλύτερη περίπτωση, οι εισφορές των αγροτών από 1/7/2016 και εντός 3ετίας θα είναι τουλάχιστον διπλάσιες από τις σημερινές για την χαμηλή κατηγορία και μέχρι τριπλάσιες για τις μεγαλύτερες κατηγορίες. Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, όσοι δηλώνουν εισόδημα πάνω από 12.000 ετησίως προκύπτει μεγάλη επιβάρυνση. Οι επιστήμονες, φαρμακοποιοί, δικηγόροι είναι αντιμέτωποι πλέον με μία  δήμευση του εισοδήματός τους.

Συνοψίζοντας, η Κυβέρνηση των κ.κ. Τσίπρα και Καμμένου με το ασφαλιστικό Νομοσχέδιο που προωθεί, βάζει την σφραγίδα της στην απόλυτη φτωχοποίηση της χώρας, στην ταφόπλακα της αγροτικής τάξης, στον θάνατο των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και απωθεί κάθε επενδυτική δραστηριότητα.

Φυκια για μεταξωτές κορδέλες

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

Στο Μνημόνιο ΙΙΙ υπάρχει σημαντική μείωση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα της 4ετίας και μια υπόσχεση αναδιάρθρωσης του χρέους το φθινόπωρο. Και τα δύο παρουσιάζονται από την απελθούσα κυβέρνηση ως διαπραγματευτικές επιτυχίες. Όμως δεν είναι παρά συνέπειες κακών χειρισμών και ολέθριων λαθών. Πολιτικών και οικονομικών λαθών.

Τα Πρωτογενή Πλεονάσματα
Η ακόλουθη στιχομυθία, αν και φανταστική, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από την κυβερνητική ρητορική.

Επιχειρηματίας προς υπάλληλο: Έχω καλά και κακά νέα.
Υπάλληλος: Ξεκίνα από τα κακά.
Επιχειρηματίας: Θα σου μειώσω το μισθό.
Υπάλληλος: Και ποια είναι τα καλά;
Επιχειρηματίας: Θα πληρώσεις λιγότερη εφορία, αφού θα ‘χεις μικρότερο εισόδημα!

Από την προπαγάνδα του διαπραγματευτικού success story προκύπτει το ερώτημα: εφόσον μειώνεται κατά 20 δισ. ο στόχος της 4ετίας για πρωτογενή πλεονάσματα, πώς είναι δυνατόν να έχουμε τόσο επώδυνα μέτρα και τέτοια φοροεπιδρομή; (Υπενθυμίζω ότι πέρσι το φθινόπωρο, στο πλαίσιο του  Μνημονίου ΙΙ,  οι στόχοι για επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων στην 4ετία 2015-18 ήταν κατά 10,7% υψηλότεροι των στόχων που τέθηκαν στο Μνημόνιο ΙΙΙ για την ίδια περίοδο. Αυτή η διαφορά αντιστοιχεί σε 20 δισ. περίπου).

Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα είναι: δυστυχώς, αποτύχαμε! Και στη διαπραγμάτευση και στη διακυβέρνηση! Διότι η μείωση των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα δεν οφείλεται σε  γενναιόδωρη χαλάρωση των στόχων εκ μέρους των δανειστών, η οποία θα επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση να ασκήσει επεκτατική δημοσιονομική πολιτική (αυξήσεις, προσλήψεις, δημόσιες επενδύσεις κ.ά.). Αντιθέτως, οφείλεται στη ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, που συνοψίζεται στη μείωση των προβλέψεων για ανάπτυξη τη διετία 2015-2016 (εδώ οι προβλέψεις της Κομισιόν).

                         Προβέψεις Κομισιόν για την ανάπτυξη του ΑΕΠ

Ημερομηνία έκθεσης                2015                   2016

4-Νοε 2014                                  +2,9%                  + 3,7%

5-Φεβ 2015                                  +2,5%                  +2,9%

5 Μαιου                                        +0,5%                  +2,9%

10 Ιουλιου 2015          Από-2% εως -4%      Από -0,5% εως-1,75%

10 Ιουλιου 2015                      -3 %                      - 1,1 %

 

Όπως φαίνεται στον Πίνακα, η Κομισιόν 9 μήνες νωρίτερα εκτιμούσε πως η αθροιστική ανάπτυξη της Ελλάδας τη διετία 2015-2016 θα ήταν 6,6%. Και προ μηνός, τον Ιούλιο, αναθεώρησε καθοδικά τις προβλέψεις της για 3η φορά: τη διετία 2015-16 θα έχουμε ύφεση 4,1%. Δηλαδή, η πρόβλεψη για το μέγεθος της οικονομίας (ΑΕΠ) το 2016 είναι σήμερα κατά 10,7% χαμηλότερη σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2014.

Για να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, ας υποθέσουμε πως τα μέτρα για τη μείωση των δαπανών του δημοσίου (μείωση μισθών συντάξεων κ.λπ.) και τα μέτρα για την αύξηση των φορολογικών εσόδων (ΦΠΑ, φορολογικοί συντελεστές κ.λπ.) παρέμειναν στο Μνημόνιο ΙΙΙ ίδια και απαράλλαχτα, όπως προβλέπονταν και 9 μήνες πριν στο Μνημόνιο ΙΙ, στο mail Χαρδούβελη κ.ά. (Υπόθεση εργασίας είναι, γνωρίζουμε όλοι πως τα απαιτούμενα μέτρα χειροτέρεψαν αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση).

Στην περίπτωση αυτή, οι δαπάνες του κράτους σε απόλυτο νούμερο δεν μεταβάλλονται. Εφόσον υποθέσαμε ότι τα μέτρα για τη μείωση των δαπανών παρέμειναν ίδια => ίδιες μισθολογικές και συνταξιοδοτικές δαπάνες. Το τοπίο όμως αλλάζει δραματικά εξαιτίας της σημαντικής μείωσης του ΑΕΠ (10,7%). Διότι τα έσοδα του κράτους από φόρους μειώνονται καθώς μειώνεται το ΑΕΠ. Διότι χαμηλότερο ΑΕΠ σημαίνει μικρότερη οικονομική δραστηριότητα, άρα χαμηλότεροι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ) αλλά και χαμηλότερα εισοδήματα για πολίτες και επιχειρήσεις, άρα και χαμηλότεροι άμεσοι φόροι. Κι αυτό, παρά την υπόθεση πως παραμένουν σταθεροί οι συντελεστές φορολόγησης και η ένταση της φοροεπιδρομής. 

Όταν λοιπόν το ΑΕΠ μειώνεται, τα ίδια μέτρα παράγουν μειωμένο πρωτογενές πλεόνασμα = έσοδα (μειωμένα) – δαπάνες (σταθερές). Και έτσι, τελικά, οι μεν πολίτες καταλήγουμε με χαμηλότερους μισθούς/συντάξεις και υπερφορολογημένοι, το δε κράτος με λιγότερα έσοδα, χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα.

Οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, έχοντας μάλλον καλύτερη εικόνα της οικονομίας μας από την κυβέρνησή μας, παρακολουθούσαν τη ραγδαία επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας το τελευταίο 9μηνο. Και προχωρούσαν παράλληλα σε αναθεώρηση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα. Στον Πίνακα 2 φαίνεται το χρονολόγιο της αναθεώρησης των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα.

                                                    ΠΙΝΑΚΑΣ 2

                               Στόχοι για Πρωτογενές Πλεόνασμα

                                                     2015             2016          2017        2018

2ο μνημόνιο                                3%                4,5%         4,5%         4,20%

Συμφωνίας 20ης                    Μείωση

Φεβρουαρίου 2015               Στόχου            ιδιο           ιδιο           ιδιο

Πρόταση Γιουνκέρ

Ιούνιος 2015                            1%                  2%              3%             3,5%

3ο μνημόνιο                          -0,25%              0,5%         1,75%         3,5%

 

Ενδεικτικό του γεγονότος πως η μείωση των στόχων για πρωτογενές πλεόνασμα δεν ήταν επιτυχία της διαπραγμάτευσης αλλά συνέπεια της συρρίκνωσης της οικονομίας, είναι πως, μετά τα capital controls, οι στόχοι για τα πλεονάσματα που ενσωματώθηκαν στο Μνημόνιο ΙΙΙ είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους που είχε ήδη συνομολογήσει η ελληνική κυβέρνηση λίγο πριν αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις. (Υπενθυμίζω ότι η κυβέρνηση είχε αποδεχτεί την πρόταση Γιουνκέρ του Ιουνίου σε ό,τι αφορά τους στόχους για τα πλεονάσματα).

Έχει λοιπόν σημασία να καταλάβουμε εμείς οι πολίτες, όποιο κόμμα κι αν ψηφίσουμε, γιατί επιδεινώθηκαν τόσο ραγδαία οι προοπτικές της οικονομίας μας. Κυρίως, για να μην έχουμε ευήκοα ώτα στις ευχάριστες ειδήσεις της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου, για να ξέρουμε τι θα συμβεί τα επόμενα 4 χρόνια, για να είμαστε πιο υποψιασμένοι στις υποσχέσεις «απ' όπου κι αν προέρχονται».

Κατά τη γνώμη μου τα αίτια επιδείνωσης της οικονομίας διαμορφώθηκαν και λειτούργησαν σε τρία στάδια.

Α) Πρόωρες εκλογές, προεκλογική ρητορική ρήξης με την Ευρώπη, προεκλογικές προσδοκίες σεισάχθειας, καλλιέργεια αβεβαιότητας στην οικονομία (σχετικό άρθρο μου εδώ).
Β) Μακροχρόνια διαπραγμάτευση, δημιουργική ασάφεια, διατήρηση της ρητορικής της ρήξης και ένταση της αβεβαιότητας, ασφυξία ρευστότητας.
Γ) Capital Controls (μια α΄ αποτίμηση της ζημιάς εδώ).

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω σήμερα το ξέρουμε. Ενώ θα υποστούμε μάλλον χειρότερες θυσίες και θα πληρώσουμε περισσότερους φόρους, θα βρεθούμε στο τέλος του 2018 με 20 δισ. χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα και άρα με 20 δισ. περισσότερο χρέος. Και θα περάσουμε αυτήν την 4ετία με χαμηλότερο ΑΕΠ, χαμηλότερα εισοδήματα και υψηλότερη ανεργία. Κι ενώ με τα 20 δισ. πρωτογενούς πλεονάσματος θα πληρώναμε μέρος των τόκων, τώρα θα δανειστούμε για να τους πληρώσουμε αυξάνοντας το χρέος. Τα οποία 20 δισ. αποτελούν μέρος μόνον του λογαριασμού των κακών χειρισμών και των λαθών που οδήγησαν στην ανάγκη για δάνεια 86 δισ. Εκ των οποίων τα 55 δισ. περίπου αποτελούν νέο δανεισμό, ο οποίος 9 μήνες πριν έμοιαζε αχρείαστος.

Η αναδιάρθρωση του χρέους
Και σ' αυτό το θέμα, η παρακάτω φανταστική στιχομυθία περιγράφει το μέγεθος και την ποιότητα της διαπραγματευτικής «επιτυχίας».

Γιώργος προς τη σύζυγο: Ελένη, έχω ευχάριστα και δυσάρεστα νέα.
Ελένη: Τα δυσάρεστα πρώτα.
Γιώργος: Έχασα το σπίτι μας στα χαρτιά.
Ελένη: Και τα ευχάριστα;
Γιώργος: Τώρα, που δεν έχουμε σπίτι, μπορούμε να μπούμε στη ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, μπας και μας διαγράψουν κι εκείνα τα 15 χιλιάρικα που χρωστάμε.

Παρουσιάζοντας τις επιτυχίες της διαπραγμάτευσης ο πρωθυπουργός είπε: «Στην απόφαση του Eurogroup του 2012, υπήρχε απλά μια υπόσχεση. Ότι, όταν η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα, θα δούμε, θα συζητήσουμε το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους. Σε αυτή την απόφαση όμως υπάρχει σαφής δέσμευση ότι αμέσως μετά την πρώτη επόμενη αξιολόγηση, θα υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για την αναγκαία αναδόμηση του χρέους και επιπλέον γίνεται αναφορά σε δύο όρους: περίοδος χάριτος και επιμήκυνση. Αυτοί οι δύο όροι δεν υπήρχαν στην προηγούμενη απόφαση».

Ειλικρινά θαυμάζω τον κ. Τσίπρα. Πόσο δρόμο έχει διανύσει, ταχύτατα μάλιστα, από τις ηρωικές εποχές του επαχθούς χρέους και αδιαπραγμάτευτου γενναίου κουρέματος, τότε που η επιμήκυνση και τα χαμηλά επιτόκια ήταν απλώς «μια ασπιρίνη στον καρκινοπαθή», μέχρι τους πανηγυρισμούς για την επικείμενη «αναδόμηση» του χρέους. Και σκέφτομαι πως και ο ίδιος και ο κ. Βαρουφάκης οφείλουν μια γενναία πολιτική συγγνώμη για τη λάσπη και τα ψέματα σχετικά με την ευεργετική αναδιάρθρωση του χρέους που έλαβε χώρα το 2012. Το κατασυκοφαντημένο PSI.

Επί της ουσίας της δήλωσης ο πρωθυπουργός έχει απόλυτο δίκιο. Πράγματι δεν είναι μόνο το ΔΝΤ που υποστηρίζει σθεναρά την απόλυτη ανάγκη μιας γενναίας αναδιάρθρωσης του χρέους. Και οι υπόλοιποι «θεσμοί», με δημόσιες δηλώσεις τους πλέον, αναγνωρίζουν την ανάγκη, δεσμεύονται για γενναία αναδιάρθρωση του χρέους. Το κρίσιμο σημείο -ο πρωθυπουργός βέβαια το αποσιωπά- είναι τι έκανε τους εταίρους μας να αλλάξουν στάση. Ήταν η πειθώ και η διαπραγματευτική δεινότητα του κ. Βαρουφάκη; Το σθένος του κ. Τσίπρα και η αποφασιστικότητα του λαού στο δημοψήφισμα; Ή μήπως δεν χρειάστηκε η πειθώ κανενός, διότι το επέβαλε η ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας και των δημόσιων οικονομικών;

Η σωστή απάντηση βρίσκεται στην εισαγωγική παράγραφο της Έκθεσης του ΔΝΤ με ημερομηνία 14/7/2015 (εδώ), την οποία επικαλείται διαρκώς η κυβέρνηση, θεωρώντας την τεκμήριο αδιάψευστο της ανάγκης για γενναία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ιδού λοιπόν επακριβώς τι γράφει το ΔΝΤ: «Το Δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει γίνει εξαιρετικά μη βιώσιμο. Αυτό οφείλεται στη χαλάρωση των πολιτικών κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, με την πρόσφατη επιδείνωση του εγχώριου μακροοικονομικού και οικονομικού περιβάλλοντος, λόγω του κλεισίματος του τραπεζικού συστήματος να αυξάνει σημαντικά την αρνητική δυναμική του χρέους. Η ανάγκη χρηματοδότησης μέχρι τα τέλη του 2018 εκτιμάται πλέον σε 85 δισ. ευρώ και το δημόσιο χρέος αναμένεται να κορυφωθεί σε σχεδόν 200% του ΑΕΠ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει μια πρώιμη συμφωνία για ένα πρόγραμμα. Το χρέος της Ελλάδας μπορεί τώρα να καταστεί βιώσιμο, μόνο μέσω μέτρων ελάφρυνσης του χρέους που υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα τα μέτρα που μέχρι τώρα η Ευρώπη ήταν πρόθυμη να εξετάσει.»

Σε απλά ελληνικά, «τα κάναμε μαντάρα»: θέλαμε να ανασυγκροτήσουμε και να μεγεθύνουμε την οικονομία αλλά τη συρρικνώσαμε και την απορυθμίσαμε. Θέλαμε να μειώσουμε τους φόρους αλλά τους αυξήσαμε. Θέλαμε να μειώσουμε το χρέος αλλά το διογκώσαμε.

Και για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα στην οικονομία. Ότι οι πιστωτές και οι τράπεζες χαλαρώνουν τους όρους και χαρίζουν χρέη, μόνον όταν πείθονται πως ο οφειλέτης είναι πραγματικά σε δεινή θέση. Όμως το να περιέρχεται η οικονομία μας σε δεινή θέση από δικά μας λάθη, σε καμία περίπτωση δεν είναι λόγος πανηγυρισμών, δεν συνιστά επιτυχία κανενός.

Ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο αυτοκαταστροφικοί θα ήμασταν ως χώρα. Ακόμη κι όταν, σχολιάζοντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, έγραφα (εδώ) πως «αν μια ωραία ημέρα αποφασίσουμε συντεταγμένα ως λαός να ανατινάξουμε όλους τους δρόμους, τα αεροδρόμια, τα γεφύρια και τις υποδομές της χώρας μας, οι δανειστές θα χαλαρώσουν κι άλλο τους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα. Μπορεί και να μας κουρέψουν το χρέος… Κι ίσως και τότε κάποιοι να αισθανθούν την ανάγκη να το πούμε κι αυτό επιτυχία της διαπραγμάτευσης…».

Για το άλλο, όμως, ότι πάλι κάποιοι θα μας πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ήμουν απόλυτα βέβαιος.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΜΙΧΑΛΗ ΤΖΕΛΕΠΗ

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

«Δεν ξεπουλάω τις ιδέες μου και τους αγώνες μου»

ΔΕΥΤΕΡΑ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, σύντροφε, συνάδελφε και συναγωνιστή Βασίλη Γερανίδη είμαι πολύ χαρούμενος γιατί σήμερα επιβεβαιώνετε, όλοι εσείς, ότι το ΠΑΣΟΚ  είναι ενωμένο στην βάση του, στη συνείδηση του, στην ψυχή του.

Το ΠΑΣΟΚ του χθες, του σήμερα και του αύριο είναι εδώ.

Πάντα πιστό στις αρχές μας και στις ιδέες μας.

Μπροστά στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα.

Βλέπω στην αίθουσα ανθρώπους με τους οποίους μας ενώνουν κοινοί αγώνες χρόνων.

Κοινοί αγώνες που δώσαμε  μέσα από το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ  που ίδρυσε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου.

Αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, για πρόοδο, για ανάπτυξη, για ισότητα για ελπίδα.

Πιο πολύ όμως χαίρομαι γιατί βλέπω, μέσα στην αίθουσα νέους ανθρώπους.

Τη νέα γενιά της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, του ΠΑΣΟΚ.

Αυτή τη γενιά που δείχνει αποφασισμένη να αναλάβει την σκυτάλη και να πρωτοστατήσει με δικούς της αγώνες για μια καλύτερη Ελλάδα, για μια Ελλάδα  έξω από το μνημόνιο, για  μια Ελλάδα με εθνική υπερηφάνεια ικανή  πλέον να σχεδιάσει το μέλλον της, μόνη της,  να δώσει προοπτική και να δημιουργήσει ένα σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη έτσι όπως το ονειρευόμαστε τώρα που επιτέλους βγαίνουμε από το μνημόνιο.

Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι αντιμετωπίζουμε μια κοινωνία δύσπιστη, πολλές φορές ακόμη και εχθρική απέναντι μας. 

Γιατί το ΠΑΣΟΚ, το κραταιό, το πανίσχυρο, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής, του 48%, το ΠΑΣΟΚ της εθνικής κυριαρχίας, το ΠΑΣΟΚ που ανέδειξε το μικρομεσαίο, που έδωσε φτερά στο μη προνομιούχο, το ΠΑΣΟΚ που ένωσε τη διχασμένη Ελλάδα και δικαίωσε την Εθνική Αντίσταση,

το ΠΑΣΟΚ που κατοχύρωσε τα δικαιώματα των γυναικών, το ΠΑΣΟΚ που έφτιαξε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα, το ΕΣΥ, το Σύστημα Πρόνοιας,

το ΠΑΣΟΚ που ανέβασε τα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων  και τις προοπτικές όλων των Ελλήνων και ιδίως των πιο αδικημένων, το ΠΑΣΟΚ που πάντοτε  εξασφάλιζε την πρόοδο, την προοπτική, την  πορεία της χώρας από το καλό στο καλύτερο,

το ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε αντιμέτωπο το 2010 με ένα τραγικό ιστορικό ερώτημα αλλά ταυτόχρονα και πολύ απλό:

Εάν θα πει ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη, καταστραμμένη, αλλά ότι φταίνε οι προηγούμενοι, ότι οι ευθύνες βαρύνουν την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή, την κυβέρνηση της Ν.Δ. της περιόδου 2004 – 2009, θα τους δείξει, θα τους καταγγείλει, αλλά θα αφήσει τη χώρα να καταστραφεί,   

Ή εάν θα μπει μπροστά και θα πάρει την ευθύνη, θα πιάσει τα “αναμμένα κάρβουνα” και θα κάνει δύσκολες επιλογές, αντίθετες με την πορεία του.

Αντίθετες με τις προσδοκίες, τις ελπίδες, τις συνήθειες των δικών μας ανθρώπων, της Δημοκρατικής Παράταξης.

Δεν κάναμε την πρώτη επιλογή.

Την εύκολη επιλογή, που θα προστάτευε την παράταξη, αλλά θα κατέστρεφε τη χώρα.

Kαι πίσω από την δική μας υπευθυνότητα, ήρθε και κρύφτηκε η δεξιά και ξεχάστηκαν οι  δικές της τραγικές ευθύνες.

Γιατί την πενταετία 2004-2009 έγιναν μοιραία λάθη.

Τότε εκτροχιάστηκε η οικονομία μας.

Τότε το δημόσιο χρήμα εξανεμίστηκε σε ασύδοτες σπατάλες, σε αλόγιστες μοιρασιές μεταξύ υμετέρων, σε δωράκια προς ομοτράπεζους και παράλογες, σχεδόν ανεξήγητες επιλογές  που απέβησαν μοιραίες για την χώρα.

Δυστυχώς δεν τις μοιραστήκαμε αυτές  τις ευθύνες ούτε δίκαια, ούτε αναλογικά.

Φορτωθήκαμε όλες τις ευθύνες εμείς, δίνοντας συγχωροχάρτι στους καταστροφείς της χώρας και των όποιων έως τότε επιλογών τους,  

και αφήσαμε τη Ν.Δ. στην αντιμνημονιακή της ευφορία, επί μήνες ολόκληρους μέχρι το Νοέμβριο του 2011 να συμπλέει με το ΣΥΡΙΖΑ,

να συμπλέει με την ακροδεξιά και να ηγείται των αγανακτισμένων στις πλατείες, κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που δεν είχε καταγγείλει τις ευθύνες τις δικές της.

Βεβαίως και θα μπορούσαμε να την είχαμε αναγκάσει να μετάσχει στην ευθύνη και δεν το κάναμε.

Βεβαίως θα μπορούσαμε να είχαμε μιλήσει πολύ πιο καθαρά, να έχουμε αναδείξει την πραγματικότητα και προεκλογικά και μετεκλογικά.

Δυστυχώς δεν το κάναμε.

Αναλάβαμε τις ευθύνες, σηκώσαμε τα μανίκια, βάλαμε πλάτη στα δύσκολα, με βαριά καρδιά αναγκαστήκαμε να πάρουμε σκληρά μέτρα, άδικα πολλές φορές, αλλά δεν μπορούσαμε  να κάνουμε τίποτε άλλο, και κανείς έως τώρα δεν έχει πει κάτι άλλο.

Το  έχω πει πολλές φορές, προσωπικά όσες φορές κλήθηκα ως βουλευτή τότε να ψηφίσω αυτά τα μέτρα, ένιωσα ότι βιάστηκα και ιδεολογικά και συνειδησιακά,  όμως, το δίλημμα ήταν  η να ρίχναμε την χώρα στα βράχια, να πηγαίναμε σε ασύντακτη χρεοκοπία με ότι αυτό φέρνει, η να χάναμε ένα μέρος των κεκτημένων μας για να μπορούμε τώρα, χάρη στις θυσίες όλων μας, να το διεκδικήσουμε και να το ανακτήσουμε.

Η άλλη λύση ήταν η στάση πληρωμών, να εξανεμιστούν οι όποιες καταθέσεις, να καταντήσουμε σαν την Αργεντινή. 

Κάποιοι πιστεύουν  ότι μπορούσαμε να έχουμε ακολουθήσει άλλη διαδρομή το 2009-2010.  Ότι μπορούσαμε να αποφύγουμε τις θυσίες, τα σκληρά μέτρα.

Πιστεύουν πως έγινε μια διεθνής συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας και συνεργάστηκαν με τους συνωμότες ελληνικά κόμματα και Έλληνες πολιτικοί οι οποίοι μπορούσαν να κάνουν άλλη επιλογή, να σηκώσουν τη σημαία της ανεξαρτησίας να δηλώσουν λεβεντιά και περηφάνια.

 Και εννοούν ποιους;

Εμάς που πάντα βάζαμε μπροστά την Ελλάδα και τους Έλληνες!

Για θυμηθείτε την Κύπρο.

Τι έγινε όταν οι αδελφοί μας στην Κύπρο υπερήφανα απέρριψαν το πρώτο σχέδιο το πρώτο Μνημόνιο, πιστεύοντας ότι θα βρεθεί ένα καλύτερο;

Δεν έψαξαν  μήπως δάνειο και λύση στη Ρωσία;

Τι τους είπαν τότε;  «Πάτε πίσω στην Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

Αλλά όταν γύρισαν πίσω, δεν βρήκαν το σχέδιο Α, βρήκαν το σχέδιο Β το χειρότερο, με τις καταθέσεις τους κουρεμένες στο μισό στις Τράπεζες και ακόμη δεν μπορούν να συνέλθουν!.

Δεν υπήρχε φίλες και φίλοι ποτέ σχέδιο Β.

Δεν υπήρχε για την Ελλάδα, όπως  δεν υπήρχε για την Κύπρο, δεν υπήρχε για την Πορτογαλία, δεν υπήρχε για την Ιρλανδία, δεν υπήρχε για την Ισπανία.

Αλλά μήπως και οι μεγάλες χώρες  δεν αναγκάζονται να πάρουν μέτρα λιτότητας και ας έχουν ισχυρές Κυβερνήσεις, με πανίσχυρες οικονομίες;

Δείτε τι  συμβαίνει με την Γαλλία, με την Ιταλία, τι συνέβη με την Ισπανία.

Και αν τώρα κάποιοι πιστεύουν ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη αναδρομικά να υποχωρήσει και να δεχτεί μια τελείως διαφορετική πολιτική, δυστυχώς δεν ξέρουν τι σημαίνει Ευρώπη, τι σημαίνει δεξιά Ευρώπη,  και πως διαμορφώνονται οι συσχετισμοί μέσα σε αυτήν.

Γιατί οι συσχετισμοί δεν είναι συγκυριακοί, δεν είναι ιδεολογικοί, οι συσχετισμοί είναι συσχετισμοί σκληρών συμφερόντων και όχι μόνο ιδιωτικών αλλά και κρατικών, εθνικών.

Υπάρχουν οικονομικοί πατριωτισμοί στα κράτη και ακόμη υπάρχουν οικονομικοί εθνικισμοί, που προσδιορίζουν την πορεία της Ευρώπης.

Μας αρέσει μήπως αυτή η Ευρώπη; Μας αρέσει μια Ευρώπη συντηρητική, σκληρή, νεοφιλελεύθερη;  Μια Ευρώπη που πιστεύει ότι χρειάζεται αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία ως μοναδική προϋπόθεση της ανάπτυξης.  Όχι δεν μας αρέσει η Ευρώπη αυτή. Όμως αυτή είναι.  Και αποτελείται από κυβερνήσεις που έχουν επιλέξει οι λαοί της.  Με αυτούς έπρεπε και πρέπει να συνεργαστούμε, γιατί αυτοί μας δανείζουν.

Βεβαίως είναι και παράλογο και άδικο να μειώνεις τα εισοδήματα, αλλά το δίλημμα ήταν πάρα πολύ σκληρό: ή κόβεις συντεταγμένα ,οργανωμένα ένα μέρος του ΑΕΠ για να σώσεις το υπόλοιπο ή τα χάνεις όλα. Όλα ή τίποτα. Απλά μαθηματικά.

Και εμείς επιλέξαμε να μην τα χάσουμε όλα.

Όπως τότε δεν επιτρέψαμε την ολοκληρωτική καταστροφή της  χώρας έτσι και τώρα, και πάλι ως δύναμη ευθύνης, λέγοντας την πάσα αλήθεια, δεν θα το επιτρέψουμε.  

Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η χώρα μας βορά στα θηρία των αγορών, οι δημόσιοι υπάλληλοι να μην έχουν μισθό για κάποιες μέρες, οι επιχειρηματίες, οι αγρότες, οι πολίτες να έχουν συσσίτιο. Γι΄αυτό λέμε ότι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι η πιο κρίσιμη, η πιο εθνικά και παραταξιακά ωφέλιμη.

Όσο και αν προσωπικά δεν πιστεύω τις δημοσκοπήσεις –άλλωστε τα τελευταία χρόνια η κάλπη διαψεύδει κάθε δημοσκόπηση- εντούτοις δεν θα πρέπει και να τις αγνοούμε, βλέπουμε λοιπόν δημοσκοπικά να έχει δημιουργηθεί ένα μικρό σε ποσοστά δίπολο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας.

Και τι κάνουν οι δύο πρωταγωνιστές αυτού του μικρού δίπολου;  Ο ένας μας εκφοβίζει και ο άλλος ξεδιάντροπα μας υπόσχεται γη και ύδωρ.

Σας πληροφορώ λοιπόν  και το λέω απερίφραστα ότι και οι δύο λαϊκίζουν και δημαγωγούν, γιατί ούτε από την Ευρώπη μπορούνε να μας βγάλουν όπως εκφοβίζει η ΝΔ, ούτε όμως και να εφαρμοστεί η παροχολογία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση για το περίφημο GREXIT,η έξοδος δηλαδή της χώρας από την Ευρώπη είναι και άδικη και καταστροφική για την χώρα μας και κυρίως ανεύθυνη από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας.  

Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός που να  μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρώπη. Μπορούμε όμως να βάλουμε τα χέρια μας και μόνοι μας να βγάλουμε τα μάτια μας, αν υιοθετήσουμε τελικά μονομερείς ενέργειες, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ξέρετε γιατί;  Γιατί οι αγορές καραδοκούν να χτυπήσουν το ευρώ και επιλέγοντας να χτυπήσουν το ευρώ, επιχειρούν χτυπήματα και κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος του αδύναμου κρίκου.

Και ο αδύναμος κρίκος, δυστυχώς είναι η Ελλάδα. Και είναι ο αδύναμος κρίκος όχι γιατί δεν έχει σταθεροποιήσει την οικονομία της και τα δημοσιονομικά της μεγέθη, αλλά γιατί υπάρχει πολιτική αστάθεια.  Γι΄αυτό άλλωστε κάναμε εκλογές.

Η Ελλάδα είναι εκτός αγορών, με επιτόκια απαγορευτικά, γιατί; Για λόγους καθαρά πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε συναίνεση, γιατί δεν έχουμε συνεννόηση.

Αυτό δημιουργεί αντίδραση στις αγορές, δημιουργεί αντίδραση στις Κυβερνήσεις, δημιουργεί αντίδραση στους στυγνούς ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς και το πληρώνει ο τόπος οικονομικά.  Το πληρώνει η τσέπη του καθενός από εμάς.

Η πολιτική μας συμπεριφορά, η στάση των κομμάτων, ανεβάζει τα επιτόκια, δυσκολεύει τη ζωή των επιχειρήσεων, δυσκολεύει τη ζωή των εργαζομένων και των ανέργων, δυσκολεύει την ανάπτυξη της χώρας.

Από τη μια λοιπόν ο εκφοβισμός της ΝΔ και από την άλλη έχουμε έναν ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται τα πάντα χωρίς να μας απαντά με σαφήνεια και σοβαρότητα για το  που θα βρει τα χρήματα και πως θα τα κάνει.  Μας υπόσχεται πράγματα αντιφατικά και τα ίδια τα στελέχη του αλληλοαναιρούνται.

Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που έπεσε στην αντίληψη μου και λόγω της θητείας μου στον ΟΓΑ είμαι σε θέση να γνωρίζω συγκεκριμένα νούμερα και στοιχεία.

Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα επαναφέρω το δώρο σε 1.200.000 τόσους συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ.  Κατ΄ αρχήν να σας πως ότι σύμφωνα με τα στοιχεία των δύο οργανισμών ΜΟΝΟΝ οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ και του ΙΚΑ (δύο βασικών ταμείων) που λαμβάνουν τέτοια σύνταξη ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο.  Σε ποιους λοιπόν αναφέρεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ποιους εξαιρεί;

Από την άλλη πως θα βρει αυτά τα χρήματα όταν τα συγκεκριμένα ταμεία με δυσκολία και την συνδρομή του κρατικού προϋπολογισμού καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τα χρήματα που απαιτούνται για τη καταβολή των σημερινών συντάξεων;  

Κακώς  νομίζουν κάποιοι  ότι το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα έφεραν την κρίση.Δεν έφερε το μνημόνιο την κρίση. Η κρίση έφερε το μνημόνιο. 

Και εάν μας κατηγορούν ότι ταυτιστήκαμε με τα σκληρά μέτρα του μνημονίου, αυτοί έχουν ταυτιστεί με τα βαθιά αίτια της κρίσης και αυτό που επαγγέλλονται και υπόσχονται, είναι η αναπαραγωγή και η επανάληψη των ίδιων προβλημάτων, αλλά με πολύ πιο έντονο τρόπο τη φορά αυτή.

Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, κανένα άλλοθι του τύπου «Δεν ήξερα»

Γι΄αυτό λοιπόν τονίζω και ξανατονίζω: Συλλογιστείτε και φιλτράρεται ότι ακούτε, σκεφτείτε τι από αυτά που σας υπόσχονται είναι εφικτό και τι όχι.

Τα οικονομικά στοιχεία της χώρας είμαστε πλέον σε θέση να τα γνωρίζουμε όλοι. Χάρη στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί είπαμε ότι σε αυτές τις εκλογές θα πούμε όλη την αλήθεια, την πάσα αλήθεια στον λαό ώστε να γνωρίζει τα πάντα και με ξεκάθαρο μυαλό να κάνει τις επιλογές του.

Τα δημοκοπικά στοιχεία δείχνουν  ότι δεν θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Όμως, από την άλλη η 28η Φεβρουαρίου είναι ημερομηνία σταθμός για το μέλλον μας. Δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μας και το μέλλον των παιδιών μας.  Δεν έχουμε το περιθώριο να πάμε σε νέες εκλογές. Οπότε θα πρέπει να πάμε σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Και εκεί έρχεται ο μόνος στυλοβάτης της χώρας, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο χρόνια τώρα τονίζει την ανάγκη δημιουργίας ενός εθνικού συναινετικού  μετώπου με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου, ώστε όλοι μαζί να ξεπεράσουμε τα δύσκολα.

Ιδιαίτερα τώρα, που το μνημόνιο τελειώνει και ήρθε η ώρα να σχεδιάσουμε την χώρα που θέλουμε όχι για τα επόμενα 4 ή 5 χρόνια, αλλά τις επόμενες δεκαετίες.

Στον σχεδιασμό αυτό , ανεξάρτητα από την πρώτη εντολή, ανεξαρτήτως δηλαδή  του ποιος είναι ο κυβερνήτης, χρειάζεται και συγκυβερνήτης έμπειρος και χρειάζεται και σχέδιο πτήσης.

Γιατί διαφορετικά μπορεί να ξεκινήσεις για κάπου και να πας  κάπου αλλού και αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο, ενίοτε μπορεί να αποβεί και μοιραίο.

Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που έχει την υπευθυνότητα, το βίωμα, τη γνώση, την εμπειρία να λειτουργήσει και θα λειτουργήσει ως εγγυητής της εθνικής στρατηγικής.

Και αυτή η στρατηγική είναι και προοδευτική γιατί προοδευτικό είναι το ασφαλές, το αποτελεσματικό, αυτό που προσφέρει υπηρεσία στον πιο αδύναμο, αυτόν που εξαρτάται από το κράτος.

Το ζήτημά δεν είναι να είμαστε στην Κυβέρνηση.  Μπορούμε να παίξουμε το ρόλο αυτό και από τη Βουλή, με άνεση, κάνοντας αντιπολίτευση και με μικρότερο πολιτικό κόστος. Αλλά σημασία έχει ποιο είναι το προγραμματικό πλαίσιο, ποια είναι η εθνική στρατηγική.  

Και η εθνική στρατηγική καλώς ή κακώς είναι μία: είναι αυτή που είχαμε χαράξει.

Είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει γρήγορα στην έξοδο από το Μνημόνιο και στη  νέα φάση. Είναι η μόνη εφικτή, ρεαλιστική και αποτελεσματική. Γι΄αυτό και η Νέα Δημοκρατία ήρθε στα λόγια μας. Γι΄αυτό και οι καινούργιοι δεν θα μπορούν να πράξουν διαφορετικά.

Κάποιοι μας κατηγορούν ότι συνεργαστήκαμε με τη Νέα Δημοκρατία.  Μας ρωτούν «γιατί πήγατε φίλοι του ΠΑΣΟΚ και κυβερνήσατε με τη ΝΔ»;  Μήπως το βλέπουμε το πράγμα ανάποδα;  Μήπως έχουμε ξεχάσει ότι η αντιμνημονιακή ΝΔ προσχώρησε στην πολιτική μας; Μήπως έχουμε ξεχάσει ότι και η ΔΗΜΑΡ που ήταν το νέο φαινόμενο το συμπαθητικό του 2012 προσχώρησε στην πολιτική μας δείλιασε μπροστά στο πολιτικό κόστος, έφυγε, χάθηκε από τον πολιτικό χάρτη.

Ποια είναι η εισφορά του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια με δύσκολη διαπραγμάτευση με την τρόικα και με δύσκολη διαπραγμάτευση με τη Νέα Δημοκρατία;

Μεγάλη.

  • Θα υπήρχαν τα μέτρα για τους ανέργους, αν δεν επέμενε το ΠΑΣΟΚ; Θα υπήρχαν τα προγράμματα του ΟΑΕΔ; Θα υπήρχαν τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας των Δήμων;
  • Θα υπήρχε η στήριξη των επιχειρήσεων για την προστασία υφιστάμενων θέσεων εργασίας;
  • Θα υπήρχαν τα ειδικά μέτρα για τους αναπήρους σε σχέση με τις συντάξεις τους, σε σχέση με τη φορολογία; Θα υπήρχαν τα μέτρα που αφορούν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των Ελλήνων και των ανασφάλιστων;
  • Θα υπήρχαν οι 100 δόσεις για τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία και το δημόσιο;
  • Θα υπήρχαν τα μέτρα που αφορούν την αγορά, προσπάθεια που κάναμε για την ενίσχυση του αγρότη από τη νέα ΚΑΠ; Θα υπήρχαν τα νέα περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα;
  • Θα υπήρχε το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που εφαρμόζεται πιλοτικά και στις 13 περιφέρειες;

Για αυτό και επιμένω να λέω ότι η χρήσιμη και κρίσιμη ψήφος είναι  η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ είναι  εδώ, είστε εσείς, είμαστε όλοι εμείς και είμαστε εδώ, εδώ είναι η κοίτη της παράταξης.   Είμαστε εμείς που περνάμε τα δύσκολα, πέτρινα χρόνια και δεν αποδημήσαμε προς …πιο εύκρατα πολιτικά κόμματα. Γιατί το εύκολο είναι αρεστό, το δύσκολο έχει κόστος όχι μόνο πολιτικό αλλά και ψυχικό, συναισθηματικό.

Η κρίσιμη ψήφος για την πατρίδα και την παράταξη είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ στις 25 Ιανουαρίου.

Η Τρίτη θέση είναι θέση επίζηλη, πολλοί θέλουν την τρίτη θέση.  Είχαμε ζήσει την ελπίδα που γέννησε η παλιά ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του 2012 με τα γνωστά αποτελέσματα και τώρα βλέπουμε να υπάρχει το Ποτάμι που είναι τα στελέχη της παλιάς ΔΗΜΑΡ, προσωπικότητες απολίτικες που χαίρονται γιατί είναι εκτός πολιτικής γιατί δεν θέλουν πολιτική και καραμπινάτοι ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι που έχουν συνεργαστεί με τις κυβερνήσεις του κ. Μητσοτάκη και εφάπτονται με τους Ευρωπαίους νεοφιλελεύθερους.  Και αναρωτιέμαι: Πως θα συνεννοηθούν πρώτα μεταξύ τους και ύστερα με την κυβέρνηση που θα προκύψει, σε μια τυχόν συνεργασία τους;

Δεν θα ήθελα να μιλήσω γι' αυτούς που δεν έχουν κρατήσει μέσα στην ψυχή τους και στο μυαλό τους την παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και την ενότητά του, που τιμήθηκαν και από την βάση του ΠΑΣΟΚ και από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, που υπέγραψαν την ένταξη της χώρας στο μνημόνιο και τώρα δηλώνουν αντιμνημονιακοί.

Για να μην αναφερθώ σε συναδέλφους που διαγράφηκαν επειδή δεν ψήφισαν. Που είναι τώρα αυτοί;  Ποιος τους διέγραψε και με ποιον συντάχθηκαν;  Θυμάμαι, σε αυτήν την περίπτωση την δική μου διαγραφή όταν αρνήθηκα να ψηφίσω το άρθρο που αφορούσε τις εργασιακές συμβάσεις, ο  ίδιος άνθρωπος που με διέγραψε, είπε προχθές ότι κακώς καταργήθηκαν.

Και αναρωτιέμαι; Τι νομίζουν; Νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός έκανε ομαδική λοβοτομή;

 Όλους αυτούς θα τους κρίνει ο λαός σύντομα, και οι ιστορικοί του μέλλοντος.  

Καθένας μπορεί να κάνει την επιλογή του, μπορεί να διαλέξει ως τρίτο πόλο, ως εγγυητή και καταλύτη όποιον θέλει. Αλλά το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που μπορεί πράγματι να εγγυηθεί την εθνική στρατηγική.

Εμείς, το ΠΑΣΟΚ,  προφανώς και θα παίξουμε, όπως κάναμε πάντα,  έναν ρόλο υπεύθυνο, εθνικό, προοδευτικό, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να στηρίξουμε και να διευκολύνουμε προγραμματικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις ανεφάρμοστες και βλαπτικές.

Η εθνική στρατηγική είναι αυτή που λέμε και δεν υπαγορεύουμε όρους, υπενθυμίζουμε την πραγματικότητα.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να ξέρουμε ποιο είναι το πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής.

Και το πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει πέντε συγκεκριμένα σημεία:

  • Πολιτική σταθερότητα και συναίνεση.
  • Οικονομική σταθερότητα για να μην οδηγηθεί η χώρα στη χρεοκοπία εκ των υστέρων.
  • Εφαρμογή και εξειδίκευση των ειλημμένων αποφάσεων του Eurogroup για το χρέος που μας δίνουν τεράστια περιθώρια για νέο κούρεμα και βελτίωση. Και μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα.
  • Θεσμική σταθερότητα. Συναινετικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας και μετά τις εκλογές. Κατάργηση του bonus και αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Συναινετική αναθεώρηση του Συντάγματος.
  • Το πέμπτο σημείο συνηθίζουμε να το ξεχνάμε, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι η εθνική ασφάλεια και σταθερότητα. Δεν υπάρχει μόνο η οικονομία. υπάρχει η εξωτερική πολιτική.  υπάρχουν κρίσεις και απειλές. Και εμείς κινούμαστε σιωπηρά, αποτελεσματικά, αθόρυβα, συναινετικά για να προστατεύσουμε την εθνική κυριαρχία και τα εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα και στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Η υιοθέτηση αυτών των πέντε σημείων φέρνει και το νέο μοντέλο ανάπτυξης.

Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Που είναι η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα της χώρας, η αξιοποίηση των ενδογενών πόρων, η γη μας, οι άνθρωποί μας, όλες οι δυνατότητες που έχουμε από τη γεωργία και την κτηνοτροφία μέχρι τον τουρισμό.

Όλα αυτά θα φέρουν και την μείωση της ανεργίας, την μεγάλη πληγή της χώρας αυτή τη στιγμή.

Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη προτείνει  640.000 θέσεις εργασίας που είναι εφικτές τα επόμενα τέσσερα - πέντε χρόνια και η διεύθυνση μελετών της Εθνικής Τράπεζας μας διορθώνει και μας λέει κάνετε λάθος δεν υπάρχουν 640.000 θέσεις, υπάρχουν 720.000 θέσεις εργασίας στα επόμενα τέσσερα – πέντε χρόνια.

Αλλά όλα αυτά όμως προϋποθέτουν ένα κανονικό κράτος, ένα κράτος δημοκρατικό, δικαιοκρατικό στην υπηρεσία της ανάπτυξης και του πολίτη. Ένα κράτος με δημόσια διοίκηση που λειτουργεί αποτελεσματικά.

Ο λαός θέλει την αλήθεια, αλλά όταν του την λες, προτιμά και ψηφίζει το εύκολο και ωραίο ψέμα. Τουλάχιστον έτσι λένε. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως όσοι είμαστε σήμερα εδώ θέλουμε την αλήθεια, ξέρουμε την αλήθεια, αγωνιζόμαστε για την αλήθεια.  Παράλληλα όσοι είμαστε σήμερα εδώ είμαστε δοκιμασμένοι στους αγώνες.

Έχουμε δώσει πολλούς αγώνες μαζί και τους κερδίσαμε. Έτσι θα κερδίσουμε και αυτόν τον αγώνα. Επιβάλετε να τον κερδίσουμε όχι μόνο για μας, αλλά κυρίως για τα παιδιά μας και την Ελλάδα. Για να μην πάνε στράφι όλες οι θυσίες που κάναμε.

Όσον αφορά εμένα, όλοι εδώ μέσα γνωριζόμαστε. Γνωριζόμαστε από τους αγώνες που κάναμε μαζί, αγώνες για την τοπική αυτοδιοίκηση, αγώνες συνδικαλιστικούς, αγώνες για το καλό του τόπου μας. Όλοι εσείς που είστε εδώ, όπως και όλοι οι αγρότες της χώρας ξέρουν πως πάντα , από  όποια θέση και αν υπηρέτησα, υπηρέτησα τον πολίτη, υπηρέτησα τον αγρότη. Γιατί εγώ προσωπικά ως Μιχάλης Τζελέπης δεν αγωνίζομαι για μένα, αγωνίζομαι για το σύνολο, για τους ανθρώπους, για τον τόπο.

Δεν διακατέχομαι από κανένα σύνδρομο αυτοεπιβεβαίωσης μέσω της πολιτικής. Δεν ξεπουλάω, δεν αλλάζω τις ιδέες για τις οποίες πάλεψα, με το δέλεαρ της εξουσίας. Είμαι σταθερός στις απόψεις μου, και μπροστάρης στα δύσκολα. Πάντα ήμουν δίπλα σας χωρίς διαχωρισμούς και αποκλεισμούς, χωρίς να ρωτάω. Χωρίς παλινωδίες και αόριστες υποσχέσεις. Και πάντα έδινα και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου.

Επειδή όμως φίλες και φίλοι με γνωρίζεται καλά, γιατί πλέον όλοι γνωριζόμαστε, ξέρετε πως λόγια όπως:  «ΘΑ κανω, Θα πω και ΟΤΑΝ μπορώ» δεν με εκφράζουν, δεν είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου. Σας παραπέμπω σε σημεία των ομιλιών μου, σε θέσεις που ανέπτυξα στη Βουλή υιοθετώντας το πολιτικό ανάστημα που εσείς, με την ψήφο σας και την στήριξη σας,  μου υποδείξατε.

Γνωρίζετε πως άσκησα πιέσεις, είπα τα πράγματα με το όνομα τους και ας δυσαρέστησα κάποιους. Δεν με πειράζει, εκεί βρισκόμουν για να προστατέψω τα συμφέροντα της κοινωνίας του νομού, τα συμφέροντα των Σερραίων γιατί εσείς με στείλατε εκεί, για να σας εκπροσωπώ.

Έβαλα κόκκινες γραμμές σε άρθρα Νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν. Και δεν χαρίστηκα σε κανέναν,  συμμετείχα σε εξεταστικές επιτροπές για τη διαλεύκανση σκανδάλων οδηγώντας τους υπαίτιους στην δικαιοσύνη και όπου χρειάστηκε διαφώνησα.

Από νωρίς, τον Δεκέμβρη του 2009, όταν ψηφίζαμε τον προϋπολογισμό του 2010 είχα αναφερθεί εκτενώς στην οικονομική κατάσταση που μας είχε αφήσει η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Όταν τον Μάρτιο του 2010 συζητούσαμε το νομοσχέδιο του φορολογικού είχα επισημάνει πως δεν μπορεί να είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι η ατμομηχανή των φορολογικών βαρών, ενώ στην ψήφιση του προϋπολογισμού του 2011, τον Δεκέμβρη του ΄10 είχα ζητήσει να επισπευτούν οι διορθωτικές αλλαγές, να προχωρήσει γρηγορότερα η μηχανοργάνωση των υπηρεσιών ώστε να υπάρξει άμεση διασταύρωση και επαλήθευση των στοιχείων, για να παταχθεί η φοροδιαφυγή.

Θέλω φίλοι μου να έχω την εμπιστοσύνη σας και την στήριξη σας όχι για μένα, αλλά για σας. Γιατί από εσάς παίρνω την εντολή και εσάς υπηρετώ. Το λέω χρόνια και το πιστεύω βαθιά. Η ενασχόληση με την πολιτική είναι εθελοντισμός και διάθεση προσφοράς. Θέλω να μπορώ να συμβάλω στην βελτίωση της χώρας, του τόπου μας και  των ανθρώπων. Κυρίως όμως θέλω να προσφέρω στον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα  Θέλω να συμβάλλω  στην δημιουργία της νέας Ελλάδας. Μιας Ελλάδας περήφανης, μιας Ελλάδας σύγχρονης. Θέλω να γίνουν οι Σέρρες ένας τόπος σύγχρονος  που δεν θα διώχνει τα παιδιά του, αλλά που θα δημιουργεί τις ευκαιρίες για να διαπρέψουν προς όφελος της.  Να πάψει να είναι στην τελευταία θέση της ανάπτυξης  και πλέον να μπορεί να ανταποκριθεί στις δυνατότητες της και να γίνει ο τόπος που μας αξίζει να ζούμε.

Είναι σημαντική για μένα η στήριξη σας γιατί μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε ξανά όχι την Ελλάδα που χάσαμε, αλλά την Ελλάδα που ονειρευόμασταν πάντα και το ΠΑΣΟΚ, την μεγάλη δημοκρατική παράταξη να κατευθύνει και πάλι τις πολιτικές εξελίξεις της χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ είμαστε εμείς, είμαστε ενωμένοι και γι’ αυτό και μπορούμε να είμαστε και δυνατοί.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί σήμερα να μην είναι ο γίγαντας των ονείρων μας. Δεν είναι όμως και ο νάνος των φόβων μας.

Σελίδα 1 από 5