Κυριακή, 26.06.16

Τελευταία Ενημέρωση:02:21:17 PM GMT

Μιχάλης Τζελέπης - Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Σερρών - Αρθρα - Ομιλίες

«Οι χαμένες ανακτήσεις….»

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

diamartyria-agrotes

 

 

Η Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την επιστροφή των αποζημιώσεων από τους αγρότες επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την οδυνηρή, αδιέξοδη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται η χώρα σήμερα. Παράλληλα, όμως επισκιάζει τους πραγματικά ένοχους, οι οποίοι δημιούργησαν τη σημερινή κρίση, η οποία έχει αφετηρία το 2007 και διαιωνίζεται μέχρι και σήμερα..

Το 2008 είχαν αρχίσει να διαφαίνονται τα πρώτα σημάδια της κρίσης στην Ελλάδα και η τότε Κυβέρνηση αντί να επινοήσει τρόπους και μεθόδους για την καλύτερη αντιμετώπιση του φαντάσματος της κρίσης, μοίραζε λεφτά…Ο Υπουργός Γεωργίας, ο κ. Σωτήρης Χατζηγάκης, (ο οποίος όπως αποδεικνύουν οι πολιτικές εξελίξεις σήμερα, μάλλον έχει αποτελέσει «πρότυπο προς μίμηση» για τον κ. Τσίπρα), από την μία ανέβαινε στα τρακτέρ των αγροτών και εξέφραζε με όποιον τρόπο μπορούσε την αμέριστη συμπαράστασή του στις αγροτικές κινητοποιήσεις και από την άλλη «μοίραζε» αποζημιώσεις, τις οποίες καλούνται σήμερα οι αγρότες να επιστρέψουν πίσω…

Και ο σημερινός Πρωθυπουργός αντί να καταδικάσει τα πρόσωπα, τις πρακτικές, τα φαινόμενα, τις αντιλήψεις, τις νοοτροπίες αυτές που έχουν οδηγήσει τη χώρα σ’ αυτό το μεγάλο αδιέξοδο, τους επιβραβεύει κιόλας…Είτε με τις πολιτικές του επιλογές, π.χ. η επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στο Ανώτατο Αξίωμα της χώρας όπως επίσης και η τοποθέτηση άλλων στελεχών της Κυβέρνησης του 2004-2009 σε καίριες Κυβερνητικές θέσεις, είτε μέσω των Κυβερνητικών του πρακτικών για παράδειγμα η επιλογή φίλων και συγγενών σε ανώτατα Κυβερνητικά κλιμάκια, είτε μέσω των νομοθετικών πρωτοβουλιών, δηλαδή δίνουμε τηλεοπτικές άδειες σ’ όποιον «γουστάρουμε» … Το λεγόμενο “Greek Paradox” σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ… Ο κ. Τσίπρας όχι μόνο δεν παρουσιάζει δείγματα γραφής για ριζικές αλλαγές, για απονομή δικαιοσύνης, αλλά απεναντίας με προκλητικό τρόπο επισφραγίζει την αναπαραγωγή πολιτικών προτύπων του παρελθόντος που κατέστρεψαν την χώρα…

Σαφέστατα, σε αυτό το «παιχνίδι εξουσίας» ένοχοι είναι οι αθώοι και οι αθώοι γίνονται ένοχοι…Αν ρωτήσουμε σήμερα τον κ. Τσίπρα «Τις πταίει»; Σίγουρα θα μας απαντήσει όχι «η Κυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009»… Φταίει, μήπως καλύτερα, κατά τον κ. Τσίπρα το ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε μία χώρα χρεοκοπημένη; Με ένα διογκωμένο δημόσιο χρέος που μόνο μέσα σ’ ένα χρόνο, την περίοδο 2008-09 προστέθηκε χρέος 57 δις ευρώ; Με έναν υπέρογκο δημόσιο τομέα, ο οποίος κατά την περίοδο 2004-2009 αυξήθηκε κατά 865.000 προσλήψεις; Για όλα αυτά και για άλλα πολλά είναι υπαίτιοι όλοι οι άλλοι πλην του κυρίου υπευθύνου της κρίσης αυτής, ο οποίος παραμένει από το 2009 και μετά «κρυπτόμενος»…

Και καλούνται σήμερα οι αγρότες, σε συνδυασμό με τα αλλεπάλληλα φοροεισπρακτικά και εισφοροεισπρακτικά μέτρα που τους έχει επιβάλλει η Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να επιστρέψουν αποζημιώσεις.. Και σε αυτήν την περίπτωση ποιοι είναι οι ένοχοι τελικά; Εκτός από τον κ. Χατζηγάκη μήπως είναι ένοχος και ο κ. Αποστόλου, ο οποίος διατυμπάνιζε από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων ότι δεν θα εφαρμόσει την Τροπολογία για την επιστροφή των αποζημιώσεων την οποία ο ίδιος, κατέθεσε και ψήφισε, ενώ παράλληλα έχει ήδη προβλέψει στον Προϋπολογισμό του 2016 ποσό ανάκτησης των αποζημιώσεων;

Και σήμερα που καλείται να την εφαρμόσει; Τι θα μας ανακοινώσει; Ότι δεν φταίει αυτός; Αλλά ναι, μάλλον φταίνε προηγούμενοι ή μήπως φταίνε οι Θεσμοί; Ή μήπως ο Ολλανδρέου;…

Καλύτερα, για να μιλάμε και με όρους «αριστεράς» φταίνε οι διαπλεκόμενοι… Μόνο που οι «διαπλεκόμενοι», κ. Τσίπρα έχουν αλλάξει απλά ονοματεπώνυμο, τα συμφέροντα έχουν μείνει ίδια και δυστυχώς αυτή είναι η μήτρα του κακού για το ελληνικό, πολιτικό σύστημα: «Ένοχοι είναι οι αθώοι και οι αθώοι γίνονται ένοχοι»…

«Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπαθεί να βγάλει από την μύγα ξίγκι σε βάρος των αγροτών"

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

 

Η οργή του αγροτικού κόσμου προέρχεται από την προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βγάλει από την μύγα ξίγκι από τις ήδη μη βιώσιμες-αποεπενδεδυμένες, υπερφορολογημένες και άνευ υποδομών γεωργικές εκμεταλλεύσεις, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο σοβαρό πρόβλημα στην διατροφική επάρκεια του ελληνικού λαού σε περίοδο οικονομικής κρίσης και διαταράσσοντας την κοινωνική συνοχή στην Ελληνική περιφέρεια.

Η «ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση» που προωθείται από την Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με τον τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών από 7% σε 20% και στη συνέχεια σε 27% με την κατάργηση του ΟΓΑ, σε συνδυασμό με τα αλλεπάλληλα φορομπηχτικά μέτρα του μνημονίου της «για δεύτερη φορά Αριστερά», όπως την αύξηση της προκαταβολής φόρου από 27,5% σε 55%, την κατάργηση της επιστροφής του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης πετρελαίου κίνησης, την αύξηση του συντελεστή φορολόγησής τους από το 13% στο 26% από το πρώτο ευρώ, τον φόρο στο κρασί κ.ά., αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η Κυβέρνηση έχει περίτεχνα μεθοδεύσει την εξόντωση του αγροτικού κόσμου

Εντούτοις, οι Υπουργοί και τα στελέχη της Κυβέρνησης σ’ ένα ατελείωτο παιχνίδι εξουσίας προσπαθούν να αποδείξουν ότι οι σημερινές, αγροτικές κινητοποιήσεις είναι «ασύμβατες» ως προς την Κυβερνητική πολιτική. Οφείλει, ωστόσο, η Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όπως και ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης να κατανοήσουν το αγροτικό ζήτημα που φέρνει τους αγρότες σε παραγωγικό αδιέξοδο, γιατί οι άνθρωποι της παραγωγής όπως και οι αγρότες δεν κάμπτονται από επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Ο κ. Τσίπρας όταν ήταν στην Αντιπολίτευση έσπερνε υποσχέσεις «για όλα» και σε «όλους». Σήμερα, ως Κυβέρνηση σπέρνει εισφορές και φόρους…Φυσικό είναι η συγκομιδή να είναι σήμερα η «κοινωνική οργή»..

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΗ σημερινή πολιτική συγκυρία επιτάσσει την ταχύτατη και άμεση ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα στην λαϊκιστική Αριστερά και τον νεοφιλελεύθερο Συντηρητισμό της ΝΔ.

Η σημερινή Κυβερνητική πολιτική είναι αδιέξοδη σε πρακτικές του παρελθόντος, τις οποίες η χώρα της πλήρωσε πολύ ακριβά. Το «εθνικό αφήγημα» της εξόδου από την κρίση βρίσκεται ανάμεσα στις «ψεύτικες ελπίδες του χθες» και στις «προσλήψεις του σήμερα». Η δημαγωγία, ο κρατισμός, η συνωμοσιολογία, η εθνική μελαγχολία αποτελούν σύστοιχα στοιχεία της σημερινής ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Από την άλλη πλευρά, η Κεντροδεξιά είναι περιστοιχισμένη από ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, χωρίς προοδευτικό πρόσημο και χαρακτήρα.

Σε όλα αυτά, ο χώρος της ευρύτερης Κεντροαριστεράς καλείται να δώσει λύσεις και να προβάλλει μία νέα, άλλη, διαφορετική προγραμματική ατζέντα στον δημόσιο χώρο, ένα νέο σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης.

Οι δυσκολίες ανασυγκρότησης και ανασύστασης του χώρου είναι πολλές και πολυεπίπεδες. Ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς είναι μεγάλος. Ο χώρος της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, σήμερα, καλείται να ανακαλύψει τα ταυτοτικά του χαρακτηριστικά, τις διακριτές ιδεολογικές του αναφορές και να συγκροτηθεί ένας ενιαίος Προοδευτικός πόλος ενάντια σε αυτό το δίπολο Δεξιάς-Αριστεράς προκειμένου να επαναθεμελιωθεί ένας νέος Προοδευτικός λόγος, με σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό και κοινωνικό χαρακτήρα.

Πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξει το Κέντρο, όχι όμως μόνο ως «συμβολική αναφορά». Αλλά και ως πυλώνας ιδεολογικού επαναπροσδιορισμού βασικών θέσεων του ευρύτερου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας, ως η διαιρετική τομή που θα καθορίσει την νέα μορφή κοινωνικού συμβολαίου σε μία αμφίδρομη σχέση μεταξύ των πολιτικών ελίτ και της κοινωνίας.

Η Κίνηση της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τη συναίνεση όλων των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας μέσα από μία ανοιχτή συνδιάσκεψη κομμάτων, πολιτικών στελεχών και προσωπικοτήτων είναι πραγματικά θαρραλέα και θα πρέπει να εκτιμηθεί και από τα υπόλοιπα κόμματα του ευρύτερου κέντρου ως τέτοια. Θαρραλέα γιατί εγκαταλείπει τις θεωρίες περί εγωισμού και αλαζονείας της εξουσίας και συμβάλλει στην δημιουργία μιας ενιαίας έκφρασης όλων των δυνάμεων του χώρου. Θαρραλέα γιατί το ΠΑΣΟΚ ως βασικός πυλώνας της Κεντροαριστεράς πρέπει να επιχειρήσει πολύπλευρα πολιτικά ανοίγματα, διακόπτοντας την αναμέτρηση με το παρελθόν του. Γιατί η χώρα χρειάζεται κόμματα που κοιτάζουν μπροστά-διαθέτοντας ταυτόχρονα την ευελιξία της συνεννόησης. Δεν είναι ο στόχος να συσπειρωθούμε μεταξύ μας και να αναμένουμε την πιθανή επιστροφή των ψηφοφόρων μας. Δεν είναι το κύριο ζήτημα «η πολιτική μας δικαίωση» για τις δύσκολες και αναγκαίες επιλογές που κάναμε. Θέλουμε την δημιουργία ενός μεγάλου ρεύματος πλειοψηφίας με νέο πολιτικό στίγμα για την χώρα, για την κοινωνία, για τους πολίτες.

Αυτό το νέο προοδευτικό εγχείρημα δεν είναι υπόθεση, όμως, μόνο των πολιτικών ελίτ. Ο κόσμος έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι στο ζοφερό περιβάλλον της χώρας δεν υπάρχουν περιθώρια για μεγάλα λόγια και υποσχέσεις αλλά μόνο συγκεκριμένα και κοπιώδη βήματα απελευθέρωσης από την κρίση. Οι διαδικασίες που θα διαμορφώσουν την «Κεντροαριστερά του αύριο» πρέπει να καθοριστούν από την κοινωνία των πολιτών και να αποτελέσουν το «νέο», «άτυπο», «κοινωνικό συμβόλαιο με προοδευτικό πρόσημο» προκειμένου να κατορθώσει ο χώρος να αποκτήσει δομή, μορφή και περιεχόμενο. Αλλιώς οποιαδήποτε συζήτηση είναι ατελέσφορη και δεν θα μπορέσει να ευδοκιμήσει, καθώς η Κεντροαριστερά είναι ο κατεξοχήν προοδευτικός χώρος και ως τέτοιος χρειάζεται την ενεργό και ουσιαστική συμβολή των πολιτών.

Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας- πλήρωσε πολιτικά περισσότερο από κάθε άλλον χώρο τις οδυνηρές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης- εξακολουθεί να αποτελεί, όμως, τον κρίσιμο φορέα ισορροπίας της πολιτικής μας σκηνής. Η ανασυγκρότηση, λοιπόν, της προοδευτικής παράταξης δεν είναι επιλογή είναι ιστορική υποχρέωση όλων μας

 

 

«Η ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση της Συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ»

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

081214143429 9590

Η Συγκυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ», αθετώντας τις ακραίες δημαγωγικές υποσχέσεις της για αποκατάσταση των περικοπών, για επαναφορά της 13ης σύνταξης, αφήνοντας στη άκρη το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης με τις πλούσιες παροχές προς όλους και λησμονώντας τον φανατισμό με τον οποίο πολέμησε κάθε ασφαλιστική πρόταση ως Αντιπολίτευση από το 2010 έως το 2015, καταθέτει την δική της  πρόταση για το ασφαλιστικό και διεκδικεί το «χρυσό βατόμουρο» στην κοινωνική ασφάλιση, αποδομώντας  πλήρως τον κοινωνικό ιστό.

       Στο πλαίσιο της αξιολόγησης του Κυβερνητικού προγράμματος από τους εταίρους και την όσο το δυνατόν ταχύτερη εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης ρευστότητας, η Κυβέρνηση της «για δεύτερη φορά Αριστερά» καταφεύγει στην θεσμοθέτηση μέτρων, τα οποία θα ζήλευε ακόμη και η πιο φιλελεύθερη ακροδεξιά Κυβέρνηση. Και όλα αυτά εξ αιτίας των δικών της λαθών, δηλαδή: την περήφανη διαπραγμάτευση των 7 μηνών, την διαρροή καταθέσεων, τα capital controls, τις απώλειες του δημοσίου από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τις ανακολουθίες ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις, την αποθάρρυνση των επενδύσεων, το κλίμα αβεβαιότητας, τον τρόπο διαχείρισης του προσφυγικού και του μεταναστευτικού κ.α

            Με απλά λόγια, η χώρα αντί να απολαμβάνει την ποσοτική χαλάρωση του Ντραγκι, τον δανεισμό με αρνητικά επιτόκια (όπως Ιρλανδία- Πορτογαλία), αντί να  βρίσκεται σε καθεστώς προληπτικής πιστωτικής γραμμής και αντί να επανέρχεται σταδιακά και με ασφάλεια στις αγορές, αναγκάζεται να επαναφέρει το ασφαλιστικό, το οποίο να θυμίσω δεν υπήρχε στο mail Χαρδούβελη, στα μέτρα τα οποία με φανατισμό πολέμησε η σημερινή Κυβέρνηση, όταν ήταν στην Αντιπολίτευση, για  να  φέρει το επαχθέστερο όλων 3ο μνημόνιο.

            Υπήρχε ο Ν.3863/2010 του  ΠΑΣΟΚ ο οποίος προώθησε και υλοποίησε μια σημαντική μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό  με την σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επικαιροποιήθηκε το 2013 από τους ευρωπαίους εταίρους. Θα είχε  βιώσιμη προοπτική για πολλές δεκαετίες αν η Κυβέρνηση της «για πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά» συνέχιζε να τον εφαρμόζει και δεν έκανε τα λάθη που προαναφέραμε με την γνωστή κατάληξη στην οικονομική απραξία και στην επιδείνωση των σημαντικότερων οικονομικών δεικτών: επιχειρηματικότητα, ανεργία, συρρίκνωση εμπορικής δραστηριότητας.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι αυτόν τον Νόμο, που πολέμησαν με τόσο μεγάλο φανατισμό οι κύριοι της Κυβέρνησης, παίρνουν πολλά στοιχεία σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική του συστήματος αλλά και πάλι καταφέρνουν να τον μετατρέψουν σε κακέκτυπο. Διότι, ο  Νόμος   Λοβέρδου - Κουτρουμάνη δημιουργεί υψηλότερη βάση υπολογισμού των συντάξεων. Δηλαδή, δίνει πιο υψηλές μέσες συντάξιμες αποδοχές επί των οποίων στη συνέχεια γίνεται ο υπολογισμός με βάση τα ποσοστά αναπλήρωσης. Αντίθετα, με το σχέδιο της κυβέρνησης η βάση υπολογισμού των συντάξεων, δηλαδή οι συντάξιμες αποδοχές, δίνουν μικρότερο ποσό αποδοχών, επί του οποίου στη συνέχεια γίνεται ο υπολογισμός της σύνταξης με μικρότερα ποσοστά αναπλήρωσης. Μάλιστα όσο πιο πολλές εισφορές έχει καταβάλει κάποιος τόσο μεγαλύτερη (σε ποσοστό) θα είναι η μείωση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία του νέου δήθεν «συστήματος». Ουσιαστικά δημιουργεί κίνητρο εισφοροδιαφυγής και υπονομεύει τη βιωσιμότητα του συστήματος, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να προστατευθούν ούτε οι χαμηλές συντάξεις, όπως η Κυβέρνηση ισχυρίζεται.

Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση από Κυβερνητικά στελέχη και από τον αγωνιστή υπέρ των αδυνάτων Υπουργό ότι δεν θα θιγούν οι κύριες συντάξεις αφού έχουν μειωθεί όμως υπέρ υγείας ήδη στο 6% οι επικουρικές και 2% οι κύριες, ίσως να ισχύει-προσωρινά όπως φαίνεται-για έναν αριθμό ήδη συνταξιούχων, αλλά ο λογαριασμός θα είναι βαρύς για όσους βγουν στη σύνταξη από εδώ και πέρα. Βαρύ και ασήκωτο είναι το φορτίο των εισφορών για μεγάλες κατηγορίες ασφαλισμένων: αγρότες, νέοι επιστήμονες και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Περιληπτικά, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι ασφαλιστικές εισφορές των αγροτών αναμένεται να τριπλασιαστούν. Στην καλύτερη περίπτωση, οι εισφορές των αγροτών από 1/7/2016 και εντός 3ετίας θα είναι τουλάχιστον διπλάσιες από τις σημερινές για την χαμηλή κατηγορία και μέχρι τριπλάσιες για τις μεγαλύτερες κατηγορίες. Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, όσοι δηλώνουν εισόδημα πάνω από 12.000 ετησίως προκύπτει μεγάλη επιβάρυνση. Οι επιστήμονες, φαρμακοποιοί, δικηγόροι είναι αντιμέτωποι πλέον με μία  δήμευση του εισοδήματός τους.

Συνοψίζοντας, η Κυβέρνηση των κ.κ. Τσίπρα και Καμμένου με το ασφαλιστικό Νομοσχέδιο που προωθεί, βάζει την σφραγίδα της στην απόλυτη φτωχοποίηση της χώρας, στην ταφόπλακα της αγροτικής τάξης, στον θάνατο των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και απωθεί κάθε επενδυτική δραστηριότητα.

Φυκια για μεταξωτές κορδέλες

E-mail Εκτύπωση
IWIWSatartlapGoogle bookmarkDel.icio.usTwitterLinkter.huvipstart.huFacebookMyspace bookmarkDiggUrlGuru.huBlogter.hu

Στο Μνημόνιο ΙΙΙ υπάρχει σημαντική μείωση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα της 4ετίας και μια υπόσχεση αναδιάρθρωσης του χρέους το φθινόπωρο. Και τα δύο παρουσιάζονται από την απελθούσα κυβέρνηση ως διαπραγματευτικές επιτυχίες. Όμως δεν είναι παρά συνέπειες κακών χειρισμών και ολέθριων λαθών. Πολιτικών και οικονομικών λαθών.

Τα Πρωτογενή Πλεονάσματα
Η ακόλουθη στιχομυθία, αν και φανταστική, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από την κυβερνητική ρητορική.

Επιχειρηματίας προς υπάλληλο: Έχω καλά και κακά νέα.
Υπάλληλος: Ξεκίνα από τα κακά.
Επιχειρηματίας: Θα σου μειώσω το μισθό.
Υπάλληλος: Και ποια είναι τα καλά;
Επιχειρηματίας: Θα πληρώσεις λιγότερη εφορία, αφού θα ‘χεις μικρότερο εισόδημα!

Από την προπαγάνδα του διαπραγματευτικού success story προκύπτει το ερώτημα: εφόσον μειώνεται κατά 20 δισ. ο στόχος της 4ετίας για πρωτογενή πλεονάσματα, πώς είναι δυνατόν να έχουμε τόσο επώδυνα μέτρα και τέτοια φοροεπιδρομή; (Υπενθυμίζω ότι πέρσι το φθινόπωρο, στο πλαίσιο του  Μνημονίου ΙΙ,  οι στόχοι για επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων στην 4ετία 2015-18 ήταν κατά 10,7% υψηλότεροι των στόχων που τέθηκαν στο Μνημόνιο ΙΙΙ για την ίδια περίοδο. Αυτή η διαφορά αντιστοιχεί σε 20 δισ. περίπου).

Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα είναι: δυστυχώς, αποτύχαμε! Και στη διαπραγμάτευση και στη διακυβέρνηση! Διότι η μείωση των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα δεν οφείλεται σε  γενναιόδωρη χαλάρωση των στόχων εκ μέρους των δανειστών, η οποία θα επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση να ασκήσει επεκτατική δημοσιονομική πολιτική (αυξήσεις, προσλήψεις, δημόσιες επενδύσεις κ.ά.). Αντιθέτως, οφείλεται στη ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, που συνοψίζεται στη μείωση των προβλέψεων για ανάπτυξη τη διετία 2015-2016 (εδώ οι προβλέψεις της Κομισιόν).

                         Προβέψεις Κομισιόν για την ανάπτυξη του ΑΕΠ

Ημερομηνία έκθεσης                2015                   2016

4-Νοε 2014                                  +2,9%                  + 3,7%

5-Φεβ 2015                                  +2,5%                  +2,9%

5 Μαιου                                        +0,5%                  +2,9%

10 Ιουλιου 2015          Από-2% εως -4%      Από -0,5% εως-1,75%

10 Ιουλιου 2015                      -3 %                      - 1,1 %

 

Όπως φαίνεται στον Πίνακα, η Κομισιόν 9 μήνες νωρίτερα εκτιμούσε πως η αθροιστική ανάπτυξη της Ελλάδας τη διετία 2015-2016 θα ήταν 6,6%. Και προ μηνός, τον Ιούλιο, αναθεώρησε καθοδικά τις προβλέψεις της για 3η φορά: τη διετία 2015-16 θα έχουμε ύφεση 4,1%. Δηλαδή, η πρόβλεψη για το μέγεθος της οικονομίας (ΑΕΠ) το 2016 είναι σήμερα κατά 10,7% χαμηλότερη σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2014.

Για να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, ας υποθέσουμε πως τα μέτρα για τη μείωση των δαπανών του δημοσίου (μείωση μισθών συντάξεων κ.λπ.) και τα μέτρα για την αύξηση των φορολογικών εσόδων (ΦΠΑ, φορολογικοί συντελεστές κ.λπ.) παρέμειναν στο Μνημόνιο ΙΙΙ ίδια και απαράλλαχτα, όπως προβλέπονταν και 9 μήνες πριν στο Μνημόνιο ΙΙ, στο mail Χαρδούβελη κ.ά. (Υπόθεση εργασίας είναι, γνωρίζουμε όλοι πως τα απαιτούμενα μέτρα χειροτέρεψαν αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση).

Στην περίπτωση αυτή, οι δαπάνες του κράτους σε απόλυτο νούμερο δεν μεταβάλλονται. Εφόσον υποθέσαμε ότι τα μέτρα για τη μείωση των δαπανών παρέμειναν ίδια => ίδιες μισθολογικές και συνταξιοδοτικές δαπάνες. Το τοπίο όμως αλλάζει δραματικά εξαιτίας της σημαντικής μείωσης του ΑΕΠ (10,7%). Διότι τα έσοδα του κράτους από φόρους μειώνονται καθώς μειώνεται το ΑΕΠ. Διότι χαμηλότερο ΑΕΠ σημαίνει μικρότερη οικονομική δραστηριότητα, άρα χαμηλότεροι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ) αλλά και χαμηλότερα εισοδήματα για πολίτες και επιχειρήσεις, άρα και χαμηλότεροι άμεσοι φόροι. Κι αυτό, παρά την υπόθεση πως παραμένουν σταθεροί οι συντελεστές φορολόγησης και η ένταση της φοροεπιδρομής. 

Όταν λοιπόν το ΑΕΠ μειώνεται, τα ίδια μέτρα παράγουν μειωμένο πρωτογενές πλεόνασμα = έσοδα (μειωμένα) – δαπάνες (σταθερές). Και έτσι, τελικά, οι μεν πολίτες καταλήγουμε με χαμηλότερους μισθούς/συντάξεις και υπερφορολογημένοι, το δε κράτος με λιγότερα έσοδα, χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα.

Οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, έχοντας μάλλον καλύτερη εικόνα της οικονομίας μας από την κυβέρνησή μας, παρακολουθούσαν τη ραγδαία επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας το τελευταίο 9μηνο. Και προχωρούσαν παράλληλα σε αναθεώρηση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα. Στον Πίνακα 2 φαίνεται το χρονολόγιο της αναθεώρησης των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα.

                                                    ΠΙΝΑΚΑΣ 2

                               Στόχοι για Πρωτογενές Πλεόνασμα

                                                     2015             2016          2017        2018

2ο μνημόνιο                                3%                4,5%         4,5%         4,20%

Συμφωνίας 20ης                    Μείωση

Φεβρουαρίου 2015               Στόχου            ιδιο           ιδιο           ιδιο

Πρόταση Γιουνκέρ

Ιούνιος 2015                            1%                  2%              3%             3,5%

3ο μνημόνιο                          -0,25%              0,5%         1,75%         3,5%

 

Ενδεικτικό του γεγονότος πως η μείωση των στόχων για πρωτογενές πλεόνασμα δεν ήταν επιτυχία της διαπραγμάτευσης αλλά συνέπεια της συρρίκνωσης της οικονομίας, είναι πως, μετά τα capital controls, οι στόχοι για τα πλεονάσματα που ενσωματώθηκαν στο Μνημόνιο ΙΙΙ είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους που είχε ήδη συνομολογήσει η ελληνική κυβέρνηση λίγο πριν αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις. (Υπενθυμίζω ότι η κυβέρνηση είχε αποδεχτεί την πρόταση Γιουνκέρ του Ιουνίου σε ό,τι αφορά τους στόχους για τα πλεονάσματα).

Έχει λοιπόν σημασία να καταλάβουμε εμείς οι πολίτες, όποιο κόμμα κι αν ψηφίσουμε, γιατί επιδεινώθηκαν τόσο ραγδαία οι προοπτικές της οικονομίας μας. Κυρίως, για να μην έχουμε ευήκοα ώτα στις ευχάριστες ειδήσεις της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου, για να ξέρουμε τι θα συμβεί τα επόμενα 4 χρόνια, για να είμαστε πιο υποψιασμένοι στις υποσχέσεις «απ' όπου κι αν προέρχονται».

Κατά τη γνώμη μου τα αίτια επιδείνωσης της οικονομίας διαμορφώθηκαν και λειτούργησαν σε τρία στάδια.

Α) Πρόωρες εκλογές, προεκλογική ρητορική ρήξης με την Ευρώπη, προεκλογικές προσδοκίες σεισάχθειας, καλλιέργεια αβεβαιότητας στην οικονομία (σχετικό άρθρο μου εδώ).
Β) Μακροχρόνια διαπραγμάτευση, δημιουργική ασάφεια, διατήρηση της ρητορικής της ρήξης και ένταση της αβεβαιότητας, ασφυξία ρευστότητας.
Γ) Capital Controls (μια α΄ αποτίμηση της ζημιάς εδώ).

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω σήμερα το ξέρουμε. Ενώ θα υποστούμε μάλλον χειρότερες θυσίες και θα πληρώσουμε περισσότερους φόρους, θα βρεθούμε στο τέλος του 2018 με 20 δισ. χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα και άρα με 20 δισ. περισσότερο χρέος. Και θα περάσουμε αυτήν την 4ετία με χαμηλότερο ΑΕΠ, χαμηλότερα εισοδήματα και υψηλότερη ανεργία. Κι ενώ με τα 20 δισ. πρωτογενούς πλεονάσματος θα πληρώναμε μέρος των τόκων, τώρα θα δανειστούμε για να τους πληρώσουμε αυξάνοντας το χρέος. Τα οποία 20 δισ. αποτελούν μέρος μόνον του λογαριασμού των κακών χειρισμών και των λαθών που οδήγησαν στην ανάγκη για δάνεια 86 δισ. Εκ των οποίων τα 55 δισ. περίπου αποτελούν νέο δανεισμό, ο οποίος 9 μήνες πριν έμοιαζε αχρείαστος.

Η αναδιάρθρωση του χρέους
Και σ' αυτό το θέμα, η παρακάτω φανταστική στιχομυθία περιγράφει το μέγεθος και την ποιότητα της διαπραγματευτικής «επιτυχίας».

Γιώργος προς τη σύζυγο: Ελένη, έχω ευχάριστα και δυσάρεστα νέα.
Ελένη: Τα δυσάρεστα πρώτα.
Γιώργος: Έχασα το σπίτι μας στα χαρτιά.
Ελένη: Και τα ευχάριστα;
Γιώργος: Τώρα, που δεν έχουμε σπίτι, μπορούμε να μπούμε στη ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, μπας και μας διαγράψουν κι εκείνα τα 15 χιλιάρικα που χρωστάμε.

Παρουσιάζοντας τις επιτυχίες της διαπραγμάτευσης ο πρωθυπουργός είπε: «Στην απόφαση του Eurogroup του 2012, υπήρχε απλά μια υπόσχεση. Ότι, όταν η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα, θα δούμε, θα συζητήσουμε το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους. Σε αυτή την απόφαση όμως υπάρχει σαφής δέσμευση ότι αμέσως μετά την πρώτη επόμενη αξιολόγηση, θα υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για την αναγκαία αναδόμηση του χρέους και επιπλέον γίνεται αναφορά σε δύο όρους: περίοδος χάριτος και επιμήκυνση. Αυτοί οι δύο όροι δεν υπήρχαν στην προηγούμενη απόφαση».

Ειλικρινά θαυμάζω τον κ. Τσίπρα. Πόσο δρόμο έχει διανύσει, ταχύτατα μάλιστα, από τις ηρωικές εποχές του επαχθούς χρέους και αδιαπραγμάτευτου γενναίου κουρέματος, τότε που η επιμήκυνση και τα χαμηλά επιτόκια ήταν απλώς «μια ασπιρίνη στον καρκινοπαθή», μέχρι τους πανηγυρισμούς για την επικείμενη «αναδόμηση» του χρέους. Και σκέφτομαι πως και ο ίδιος και ο κ. Βαρουφάκης οφείλουν μια γενναία πολιτική συγγνώμη για τη λάσπη και τα ψέματα σχετικά με την ευεργετική αναδιάρθρωση του χρέους που έλαβε χώρα το 2012. Το κατασυκοφαντημένο PSI.

Επί της ουσίας της δήλωσης ο πρωθυπουργός έχει απόλυτο δίκιο. Πράγματι δεν είναι μόνο το ΔΝΤ που υποστηρίζει σθεναρά την απόλυτη ανάγκη μιας γενναίας αναδιάρθρωσης του χρέους. Και οι υπόλοιποι «θεσμοί», με δημόσιες δηλώσεις τους πλέον, αναγνωρίζουν την ανάγκη, δεσμεύονται για γενναία αναδιάρθρωση του χρέους. Το κρίσιμο σημείο -ο πρωθυπουργός βέβαια το αποσιωπά- είναι τι έκανε τους εταίρους μας να αλλάξουν στάση. Ήταν η πειθώ και η διαπραγματευτική δεινότητα του κ. Βαρουφάκη; Το σθένος του κ. Τσίπρα και η αποφασιστικότητα του λαού στο δημοψήφισμα; Ή μήπως δεν χρειάστηκε η πειθώ κανενός, διότι το επέβαλε η ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας και των δημόσιων οικονομικών;

Η σωστή απάντηση βρίσκεται στην εισαγωγική παράγραφο της Έκθεσης του ΔΝΤ με ημερομηνία 14/7/2015 (εδώ), την οποία επικαλείται διαρκώς η κυβέρνηση, θεωρώντας την τεκμήριο αδιάψευστο της ανάγκης για γενναία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ιδού λοιπόν επακριβώς τι γράφει το ΔΝΤ: «Το Δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει γίνει εξαιρετικά μη βιώσιμο. Αυτό οφείλεται στη χαλάρωση των πολιτικών κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, με την πρόσφατη επιδείνωση του εγχώριου μακροοικονομικού και οικονομικού περιβάλλοντος, λόγω του κλεισίματος του τραπεζικού συστήματος να αυξάνει σημαντικά την αρνητική δυναμική του χρέους. Η ανάγκη χρηματοδότησης μέχρι τα τέλη του 2018 εκτιμάται πλέον σε 85 δισ. ευρώ και το δημόσιο χρέος αναμένεται να κορυφωθεί σε σχεδόν 200% του ΑΕΠ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει μια πρώιμη συμφωνία για ένα πρόγραμμα. Το χρέος της Ελλάδας μπορεί τώρα να καταστεί βιώσιμο, μόνο μέσω μέτρων ελάφρυνσης του χρέους που υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα τα μέτρα που μέχρι τώρα η Ευρώπη ήταν πρόθυμη να εξετάσει.»

Σε απλά ελληνικά, «τα κάναμε μαντάρα»: θέλαμε να ανασυγκροτήσουμε και να μεγεθύνουμε την οικονομία αλλά τη συρρικνώσαμε και την απορυθμίσαμε. Θέλαμε να μειώσουμε τους φόρους αλλά τους αυξήσαμε. Θέλαμε να μειώσουμε το χρέος αλλά το διογκώσαμε.

Και για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα στην οικονομία. Ότι οι πιστωτές και οι τράπεζες χαλαρώνουν τους όρους και χαρίζουν χρέη, μόνον όταν πείθονται πως ο οφειλέτης είναι πραγματικά σε δεινή θέση. Όμως το να περιέρχεται η οικονομία μας σε δεινή θέση από δικά μας λάθη, σε καμία περίπτωση δεν είναι λόγος πανηγυρισμών, δεν συνιστά επιτυχία κανενός.

Ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο αυτοκαταστροφικοί θα ήμασταν ως χώρα. Ακόμη κι όταν, σχολιάζοντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, έγραφα (εδώ) πως «αν μια ωραία ημέρα αποφασίσουμε συντεταγμένα ως λαός να ανατινάξουμε όλους τους δρόμους, τα αεροδρόμια, τα γεφύρια και τις υποδομές της χώρας μας, οι δανειστές θα χαλαρώσουν κι άλλο τους στόχους για πρωτογενές πλεόνασμα. Μπορεί και να μας κουρέψουν το χρέος… Κι ίσως και τότε κάποιοι να αισθανθούν την ανάγκη να το πούμε κι αυτό επιτυχία της διαπραγμάτευσης…».

Για το άλλο, όμως, ότι πάλι κάποιοι θα μας πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ήμουν απόλυτα βέβαιος.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Σελίδα 1 από 5